Die Verlore Seun – Hoofstuk 11
Rooi Mier
“Waar is Markus, my man? Hoe laat kom hy dan huistoe?”
“Het jy vergeet? Hy kom nie vanaand huistoe nie. Hy is by die veekamp wat heel suid lê. Ons sien hom môreaand.”
“Josáfat het rus nodig. Ek gaan vra dat hulle vir hom opskep sodat hy kan eet en gaan slaap. Jy kan hom môre behoorlik terugverwelkom, my man. Ek gaan gou sy slaapjurk haal — dan kan jy dit vir hom neem.”
“Ek maak so. Daar is nog ’n paar dinge wat ek gereed moet kry vir môre.”
Leah gaan sit weer op die stoep. Sy neurie ’n psalm terwyl haar naaldwerk vlytig en akkuraat voortgaan. Dit is asof daar nuwe lewe in daardie verouderde hande is.
Absalom stap meer regop rond en roep bevele uit.
“Môre sal ’n goeie dag wees. Dit sal die eerste dag van die res van ons lewe wees — ten minste van my en Leah s’n. Ons gesinnetjie is weer voltallig. Ons drie dogters wat getroud is, sal nie betyds hier kan wees nie, behalwe dalk die jongste. Sy en haar man woon nie ver hiervandaan nie. Ek moet onmiddellik boodskappers uitstuur om hulle en die eienaars van die buurplase uit te nooi. Dalk kan sommige teen môremiddag hier wees.”
Absalom gaan loer by Josáfat in. Hy slaap so diep dat hy selfs snork.
“Ek wonder waar in die wêreld my seun was. Ons kan later daaroor praat. Vir nou is ek net dankbaar dat hy terug is. Die materiële verlies sal ons met harde werk weer kan inhaal.”
Hy hoor Leah ’n psalm sing en sing sag saam.
Josáfat word vroeg wakker. Dit neem hom ’n oomblik om te besef waar hy is.
“Ek is tuis… Hoe is dit moontlik dat my ouers my so onvoorwaardelik kon vergewe?”
Hy hoor sy ouers besig met hul oggendgebede. Ná ’n minuut of twee kniel hy ook.
“Here, ek weet nie regtig hoe om te bid nie. Sal U my leer? Al wat ek weet, is dat ek U baie verskuldig is. As U nie die hele tyd by my was nie, sou ek dit nie gemaak het nie. Ek het U verloën en bitterlik seergemaak. Vergewe my, Here. Gee my die krag om vir my ouers te wys dat my berou eg is en dat ek weer net ’n kind wil wees wat uit hul wysheid wil leer. Amen.”
Hy sien klere wat netjies reggesit is — hy weet sommer dis sy ma s’n. Dit is werkklere vir die lande, maar dit is skoon en netjies. Hy trek dit aan en gaan die hoofvertrek binne.
“Goeie môre, Pa. Goeie môre, Ma. Jammer dat ek so laat is. Pa kan maar sê met watter span ek vandag moet gaan werk. Ek sal enigiets doen wat u my vra.”
“Kom sit, my kind. Jy gaan nie vandag werk nie. Vandag is Donderdag. Die volgende paar dae gaan jy net hier by die huis wees. Môre is Vrydag — die voorbereidingsdag — en daarna is dit Sabbat. Jy kan eers weer Sondag begin werk.”
“Waar is Markus? Ek het hom nog nie gesien sedert ek hier aangekom het nie.”
“Hy is by ons verste veekamp en sal later vandag hier wees.”
Josáfat bring die res van die dag by die opstal deur. Die huurlinge is skugter; hulle groet beleefd en probeer dan uit sy pad bly.
Was ek dan so ’n monster? Hoe kry Markus dit reg om mense onderdanig te maak sonder dat hulle hom vrees?
Van almal sien hy die minste uit daarna om Markus te ontmoet. Hy was altyd skerp met sy jonger broer.
Ek sal maar moed moet bymekaar skraap en hom reguit nader en om vergifnis vra. Hopelik sal hy my eendag vergewe. Ek het tog baie na hom verlang.
Later merk hy mense wat begin aankom. Die naaste bure kom in feesklere. Stofwolke wys nog gaste wat onderweg is.
Sy jongste suster, haar man en kinders is ook onder die volgende wat arriveer. Hulle het nooit ’n goeie verhouding gehad nie, veral omdat hy nie hul tradisies wou eerbiedig nie. Vandag lyk sy gelukkig — en hy is bly om hulle te sien.
Familie… Hoe het hy gesmag om weer familie rondom hom te hê.
Teen middag roep Absalom almal bymekaar.
“Ek wil u almal verwelkom by hierdie vreugdevolle geleentheid. My seun, Josáfat, was vir ’n lang tyd weg, maar hy het gister teruggekeer. Vandag verwelkom ek hom amptelik terug in ons familie.
Josáfat, kom hier!”
Josáfat voel skaam. Almal is feestelik aangetrek; net hy dra die klere van ’n huurling.
My pa gaan my seker nou voorstel as die nuwe huurling…
Van die mense fluister onderlangs.
“Na wat hy gedoen het, moet hy bly wees sy pa maak hom ’n huurling…”
Absalom lig sy hand.
“Josáfat, my seun, vandag verwelkom ek jou volkome terug in ons familie. Hierdie fees is ’n bewys dat ons die verlede agter ons laat.
Benjamin! Bring die kleed wat vir Josáfat voorberei is.”
Benjamin bring ’n netjies opgevoude kleed en oorhandig dit aan Absalom.
“Hierdie kleed wys dat jy nie ’n huurling is nie. Dit wys dat jou omstandighede verander het. Gaan trek dit nou aan.”
Josáfat kyk verbaas op.
“Regtig, Pa?”
“Gaan trek aan. Ons het nog dinge om af te handel.”
Hy verdwyn die huis in. Die kleed is een van die beste.
“Ek is kaalvoet, maar dit pla my nie,” fluister hy. “Ek is gewoond daaraan.”
Hy trek die kleed aan en stap buitentoe na die wagende gaste.
Word vervolg…
Lukas 15:22
“Maar die vader sê vir sy diensknegte: Bring die beste kleed en trek dit hom aan.”
(Naskrif:)
Die toestand van klere speel ’n belangrike rol in die Bybel… (jou verduidelikende paragrawe is netjies versorg en gereed vir publikasie).
#VerloreSeun
© Rooi Mier – 06.12.2022
Opmerkings
Plaas 'n opmerking