Rooi Mier se Stories en Gedigte

Plasings

Onlangse plasings

#Stukkendeharte S1 – Hoofstuk 2

#Stukkendeharte S1– Hoofstuk 2 #RooiMier Stukkendeharte Series 1 Hoofstuk 2 Sahara kom die volgende dag na skool toe, maar sy is nie haarself nie. Haar stem is onsamehangend; sy is onvoorbereid en reageer kortaf wanneer leerders vrae stel: “Nie nou nie.” In die laaste periode, wanneer sy haar eie klas 12A vir Wiskunde het, tree sy vreemd op — iets wat die leerders nog nooit by haar gesien het nie. Lawrence is bekommerd en probeer haar met sy gewone “Mev. van Wyk”-grappie opbeur, maar sy snou hom af: “Moenie familiêr raak nie, kind. Bepaal jou by jou ouderdom. Ek speel nie met kinders nie.” Die stilte wat volg is ysig; Lawrence voel klein en verleë, en Anton staan verward en kwaad. Toe die klok lui, gryp Sahara haar sak en storm uit. Die skoolgemeenskap is geskok — hulle ken nie hul geliefde juffrou só nie. Anton fluister vir Lawrence of hy haar dalk vertel het van sy gevoelens; Lawrence ontken kortaf en stap vinnig weg. Sahara klim in haar motor en ry ongeduldig weg, terwyl die gerugte...

#Stukkendeharte S1 Hoofstuk 1

#Stukkendeharte S1– Hoofstuk 1 #RooiMier Stukkendeharte Series 1 Hoofstuk 1 Die klok lui en periodes ruil; die skoolgang is soos altyd ’n gemors van sakke en stemme, maar vir Lawrence van Wyk voel alles skerp en anders. Hy het sy Ekonomie-periode geruil om by die Wiskundeklas uit te kom, nie net vir trigonometrie nie, maar omdat Sahara Muller daar is — die stil, slim juffrou met grysgroen oë wat hom al lank laat droom. Anton spot en jaag hom aan, maar Lawrence se opgewondenheid is nie net ’n jongmenslike crush nie; dit is ’n gevoel wat stadig dieper raak. In die klas maak Anton se grappe die atmosfeer lig, maar die dag neem ’n ernstige wending wanneer die interkom Sahara na die kantoor roep. Sy keer nie terug nie; Janice bring haar handsak terug en die nuus versprei: Sahara sit en huil in die personeelkamer. Die naweek kom en die spanning hang in die lug. Lawrence probeer normaal wees — hy help Larisa met algebra en hou sy mond oor wat in sy hart broei — maar sy gedagtes bly by Sahara....

Al Wiekker, Al Wakker

Al Wiekker, Al Wakker – Rooi Mier (Nie ’n storie nie, nog minder ’n gedig; net gedagtes wat neergepen moes word.) Onthou jy nog die aande – die aande van samesyn, die aande van ’n mamma en pappa, en ook die aande van ’n boetie en sussie; die vol magies boontjiesop, toe botter weggesmelt het in warm, tuisgebakte brood. Die aande van ’n kole-stoof se hitte, die tyd toe sussie nog op pappa se skoot gesit het, en boetie plat op die vloer, met sy kop op mamma se skoot. Die aande van kopkrap oor hier kiep-kiep, die vraagtekens oor daar kiep-kiep, dan: woerts! in die hoekie, toe “al wiekker, al wakker” nog ’n raaisel was; die tyd toe nagtelike kloppe nie vrees ingeboesem het nie. Daar kom toe die eenoogmonster – hy breek familietyd op, almal vasgevang in ’n fiktiewe wêreld van geweld en sedeloosheid. Boetie en sussie loer deur hul vingers na dit wat mamma sê hulle mag nie kyk nie. Pappa vergeet die huisgodsdiens. Hoekom is die sepies nou in mamma se gebedstyd? Al wiekker, al wakke...

Agter daai deur

Agter daai deur Onbekend ’n Man is op reis wanneer sy motor naby ’n monnikeklooster onklaar raak. Hy stap na die klooster, klop aan die deur en sê: “Verskoon my, my motor het gebreek. Sal dit moontlik wees om die nag hier oor te bly?” Die monnike nooi hom vriendelik in, gee vir hom kos en maak selfs sy motor reg. Later, toe hy gaan slaap, hoor hy ’n vreemde, geheimsinnige geluid. Die volgende oggend vra hy die monnike wat die geluid was, maar hulle antwoord: “Ons kan dit nie vir jou sê nie. Jy is nie ’n monnik nie.” Die man is teleurgesteld, maar bedank hulle tog en sit sy reis voort. ’n Paar jaar later ry hy weer daar verby en besluit om weer oor te bly, aangesien hy nou al vriende daar gemaak het. Die monnike nooi hom weer in, gee vir hom kos en slaapplek. Daardie nag hoor hy dieselfde vreemde geluid wat hy die vorige keer gehoor het. Die volgende oggend vra hy weer wat dit is, maar die monnike antwoord: “Ons kan dit nie vir jou sê nie. Jy is nie ’n monnik nie.” Die man s...

Sommer Net Woorde

Sommer Net Woorde – RooiMier Skielik, onverwags, slaan jy toe, soos ’n dief in die nag is jy hier. Kom steel ons glimlag, beroof ons van blydskap; ’n traantjie raak ’n rivier wat vloei soos die Oranje in vloed. Jy steur jou nie aan die agtergeblewenes, die vermisting wat jy veroorsaak, solank jy nog ’n kis vul en onder begeleiding stuur na ’n ses-voet-ses. Die trane vloei opnuut, die pastoor sê: “Stof tot stof.” ’n Blom, ’n krans, ’n kruis met ’n naam, datums met ’n begin, maar ongelukkig ook ’n einde. ’n Laaste seëngebed. “Kom drink ’n koffie by die huis.” “Haai Jannie, jou lanklaas gesien.” “Kom ons bly in kontak, hier is my nommer.” Die laaste sien van die blikkantien. Dis eensaam in die huis; daar heers ’n stilte. Die krieke sing hul aanhoudende, een-noot-gesang. Waar niemand sien nie, vloei daar nog ’n traan, en nog een oor ’n aand of twee. O Heer, ons is maar net mens. Ons weet U droog die trane op, die seer bly egter langer talm. Ons lewe — ons leef maar met ver...

Nat Broek

Nat Broek Rooi Mier Pssssssht! Die deure van die waens van die trein gaan oop toe die trein op Faure-stasie tot stilstand kom. Verskeie mense staan op en beweeg na die deure. Soos hulle uitklim, is ander reeds besig om in te klim. Dit is Woensdagoggend om 07:15. Die trein is oppad van Strand-stasie na Kaapstad-stasie. Dit is ‘n langerige rit wat oor verskeie stasies strek en omtrent 1 uur en 40 minute kan duur. Soos gewoonlik is die trein redelik vol, maar daar is nog genoeg sitplek tot by Eersterivier-stasie, waarna dit baie vol gaan word, met meer mense wat gaan inklim as uit. ‘n Vrou merk dat die man wat oorkant haar gesit het, sy sak op die bagasierak vergeet het toe hy uitklim op Faure. “Ek sal dit maar by die Metropersoneel op Eersterivier-stasie inhandig as hy uitklim. Die trein is alreeds weer oppad, en die deure sluit. Almal wat verder as Eersterivier reis, maak seker dat hulle sitplekke het, want daarna gaan sommige sekerlik moet staan.” “Goeie môre alma...