Rooi Mier se Stories en Gedigte

Onder die Brug Hoofstuk 11-Die Slot, Hervonden Vriendskap, Vergifnis en ’n Nuwe Begin deur RooiMier   Die volgende oggend staan John op en kniel bo-op die plastiek wat hy bo-oor sy komberse gooi as hy slaap. Sy oë val op Martin se slaapplek. Die beddegoed is nog opgevou en toegemaak met plastiek soos hy dit die vorige dag gelos.  John staan op, hy kan nie bid nie, nie vandag nie. Hy sien nie uit na die dag nie. In die sopkombuislyn is daar nie ‘n Martin nie. Hy dwaal in Foreshore rond. Op die plek waar Martin gestamp was staan hy ‘n rukkie stil. Miskien wag Martin vir hom by hul slaapplek.   Hy haas terug maar daar is net die paartjie wat twee pilare verder ‘woon' wat daar naby sit en eet. Hulle groet hom vriendelik maar hy hoor hulle nie. John besluit om ver te stap. Hy stap na die anderkant van die stad toe, die tuine.  Toe dit skemer begin raak stap hy stadig terug. Hy wil hoop maar ook nie. Martin is nog nie terug nie.  Twee maande lat...

Onder die Brug Hoofstuk 10, ’n Onverwagte Ontmoeting, ’n Ongeluk en ’n Verlore Verlede deur RooiMier  John klim by Kaapstad-stasie uit die taxi. "Here, U sal moet onderneem. Ek is al langer as ’n jaar in die Kaap, maar ek ken nog nie eers regtig Kaapstad nie. Kapenaars… hulle is soos vreemdelinge. Ek sal hulle seker nooit verstaan nie." Hy stap doelloos oor die dek. By die trappe agter af, voel iets skielik bekend. Dis waar hy destyds afgeklim het, die eerste keer toe hy hier aangekom het. Mense spoed verby in alle rigtings — elkeen in sy eie wêreld. Aktetasse, sportsakke, werkers, bedelaars. Niemand groet nie. Niemand kyk op nie. Party loop soos zombies, oë vasgepen aan hul selfone. Twee stamp in mekaar vas. Niemand sê jammer nie. ‘n Prediker probeer sy boodskap bring, maar die mense ignoreer hom. Net een man lyk of hy luister. John nader hom en hoor die laaste woorde: “In die laaste dae sal mense liefdeloos wees. Hulle sal hulself meer liefhê as vir God… Lees di...

Onder die Brug Hoofstuk 9, Wanneer die Waarheid Skeur deur RooiMier   Elton sit doodstil. Nie ’n woord kom uit nie. Twee dinge moet hy verwerk: die verligting dat sy pa nie ’n verkragter was nie, en die verraad — dat sy vrou al jare lank met een van sy vriende geslaap het. John besluit om hom ook in te lig oor Drew se dreigement. Maar voordat hy iets kan sê, hoor hulle ‘n geluid by die deur. Jolene staan daar — bleek, geskok. Sy sê niks. Sy draai net om en verdwyn gang-af. Elton staan op en stap kamer toe. John laat hom gaan. Hy kyk by die deur uit, maar Jolene is nêrens te sien nie. Hy sluit die deur. As sy nie ‘n sleutel het nie, sal sy sekerlik klop. Hy gaan sit. Was dit die regte ding om te doen? Hy kyk na bo. "Here, U moet maar onderneem." Hy begin bid — ‘n lang, eerlike gebed. Tydens sy gebed hoor hy snikke. Later ‘n sagte stem: “Dankie vir U genade, Here. Here, ek is stukkend… en tog ook verlig. Dankie vir die waarheid. Gee my krag om te vergewe.” Dan raak ...

Onder die Brug Hoofstuk 8, Die Skaduwee van Verraad deur Rooi Mier Na maande se getroue diensbywoning het John besluit om sy lewe heeltemal te verander. Hy dien nou die Here met oorgawe. Intussen het hy ’n goeie verhouding met Elton sowel as met die pastoor opgebou. Weens sy ouderdom kry hy slegs tydelike werk, wat hom genoeg tyd gee om saam met die pastoor deur te bring. Dit het daartoe gelei dat sy verhouding met God standvastig en diep gewortel geraak het. Hy was juis op pad na die pastoor se huis toe. By sy aankoms hoor hy stemme van agter die huis af. Nadat hy geklop het en niemand oopgemaak het nie, besluit hy om om te stap na waar hy die stemme hoor. Terwyl hy langs die huis afstap, hoor hy Jolene se naam en gaan staan stil om te luister. “Jy sê daai ding, boeta Drew — jy het Jolene verkrag. Ek dink tog jy en Elton was soos broers.” “Dis so, ja, maar ek het haar nog al die tyd begeer. Wat hy nie weet nie, is dat sy die hele tyd ook met ’n ander vriend ges...

Onder die Brug Hoofstuk 7, Waarheen Nou? deur RooiMier  Die volgende oggend, ná die dokter se roetine-ondersoek, haal Martin stilletjies sy klere uit die bedkasie. Terwyl die personeel besig is met oordrag tussen die nag- en dagskof, glip hy ongemerk uit. Niemand sien hom nie. In een van die openbare kleedkamers trek hy die klere aan wat, volgens die susters, ‘n familielid met haar eerste én laaste besoek gebring het. Hy los die hospitaalklere net daar agter en stap by die hospitaal uit. Buite begin hy eenvoudig in ’n rigting stap. Alles voel vreemd, maar daar is iets vaags bekend aan die strate en geboue. Hy kom later op ‘n straat af — die naam op die bord lees Voortrekkerweg. Terwyl hy stap, merk hy 'n lang begraafplaas aan sy regterkant op. Die lang ry grafstene en ou bome trek sy aandag. Hy begin honger raak en onthou toe van die beursie wat in sy besittings was — die een wat bloedbevlek was. Hy het dit gisteraand in sy broeksak gesit. Daar was geld in. Aan die oork...

Onder die Brug Hoofstuk 6, Wanneer Herinneringe Stilraak deur RooiMier   Vaagweg hoor Martin stemme. Hulle kom al hoe nader. Alles voel soos ‘n droom. ’n Vrouestem sê: “Vandag sal ons hom moet wakker maak. Die medikasie wat hom onder verdowing gehou het, behoort al uit sy sisteem te wees.” ’n Man antwoord: “Hy was vir drie maande onder sedasie. Sy kopbesering het goed herstel. Nou hoop ons maar sy brein funksioneer normaal.” Die vrou praat weer: “Sodra hy sy bewussyn herwin het en ons vasgestel het of hy weet wat gebeur het, moet ons die kapelaan kry om hom te vertel dat sy gesin dood is. Ek weet egter nie wat ’n kapelaan vir hom kan doen nie. Ek glo nie in mites nie — wetenskap is al wat bestaan.” “Ja, Helen,” antwoord die man, “ons is nie almal ateïste nie. Daar is genoegsame bewyse dat daar iets — of Iemand — groter is as net die wetenskap.” “Nie ‘iets’ of ‘iemand’ nie, Dokter. Daar is ‘n Skepper-God. Sonder Hom het niks ontstaan nie,” kom ’n tweede vrouestem in. “Ha...