Die Verlore Seun – Hoofstuk 10 Rooi Mier Leah sit op die stoep en wieg heen en weer. Vandag is sy ekstra tranerig. “Ek verlang so baie na my kind. Wat eet hy? Het hy ’n dak oor sy kop? Asseblief, Here, stuur tog my kind terug huistoe.” Sy lig haar kop op van die naaldwerk en kyk verlangend in die rigting waarheen sy altyd kyk. Niks. Iets vang haar oog ’n bietjie meer oos. Twee figure kom aangestap. “Ek wonder wie dit nou kan wees. My oë is ook nie meer wat dit moet wees nie. Magdalena! Magdalena!” Die diensmeisie verskyn in die deur. “Ek is hier, mevrou.” “Hoe ver is die kos?” “Nog so ’n halfuur, mevrou.” Leah beduie in die rigting van die aankomende figure. “Daar kom mense aan. Hulle sal seker honger wees.” “O, mevrou… ek sien hulle nou. Wag ’n bietjie — dit is meneer wat iemand ondersteun. Die persoon lyk baie swak. Hy leun op sy skouer.” Leah se hart begin skielik vinniger klop. Sy probeer so kalm as moontlik klink. “Kyk mooi. Kan jy die ander persoon herken?” “Nee,...
Die Verlore Seun Hoofstuk 9– Rooi Mier Dit is glad nie 'n maklike reis nie. Josáfat het vir twee volle dae niks gehad om te eet nie en die water wat hy moes drink was vuil. Nou is hy op reis met geen voedsel en 'n kruikie vuil water. "Here, as dit U wil is, help my om veilig tuis te kom." Hy visualiseer sy eindbestemming. Dit dryf hom voort. Aan die einde van die dag het hy geen idee van hoe ver hy gereis het, hoe ver hy nog moes reis en of hy nog op koers is nie. Soos met die Isrealiete van ouds, kom daar twyfel in sy hart. "Moes ek nie maar by die varkkraal gebly het nie? Was dit nie 'n veiliger opsie nie?" Hy beur egter voort maar die wilskrag is nie meer dieselfde nie. Terwyl hy so loop kom daar 'n gedagte by hom op. "As hy gereeld sy kos en skoon water gekry het by die varkkraal, sou sy trots hom toelaat het om te erken dat hy fouteer het?" Hy kom tot die slotsom dat dit hom dalk langer sou neem maar hy weet lankal dat hy verkeerd en...