Rooi Mier se Stories en Gedigte

Plekke in #Stukkendeharte -Upington Upington: ’n Oase van Geskiedenis, Gasvryheid en Groei Upington, geleë aan die oewer van die Oranje Rivier in die Noord-Kaap, is veel meer as net ’n warm dorpie in die woestyn. Hierdie unieke plek is ’n smeltkroes van geskiedenis, kultuur, moderne ontwikkeling en natuurlike prag wat besoekers en inwoners telkens verras. ’n Blik op die Verlede Upington het ontstaan rondom die sendingstasie gestig deur die Londense Sendinggenootskap in die 1870’s. Dit is later vernoem na Sir Thomas Upington, ’n voormalige premier van die Kaapkolonie. Die stad het gegroei as ’n belangrike landbou- en handelsentrum, veral danksy sy ligging aan die rivier en die ontwikkeling van besproeiingstelsels wat die streek se wingerde en vrugteboorde gevoed het. Die Mense van Upington Die gemeenskap van Upington is ’n diverse en hartlike mengsel van kulture – van Nama en Boesman-afstammelinge tot Afrikaanse boere en stedelike entrepreneurs. Hierdie mense is ...

Al Wiekker, Al Wakker – Rooi Mier (Nie ’n storie nie, nog minder ’n gedig; net gedagtes wat neergepen moes word.) Onthou jy nog die aande – die aande van samesyn, die aande van ’n mamma en pappa, en ook die aande van ’n boetie en sussie; die vol magies boontjiesop, toe botter weggesmelt het in warm, tuisgebakte brood. Die aande van ’n kole-stoof se hitte, die tyd toe sussie nog op pappa se skoot gesit het, en boetie plat op die vloer, met sy kop op mamma se skoot. Die aande van kopkrap oor hier kiep-kiep, die vraagtekens oor daar kiep-kiep, dan: woerts! in die hoekie, toe “al wiekker, al wakker” nog ’n raaisel was; die tyd toe nagtelike kloppe nie vrees ingeboesem het nie. Daar kom toe die eenoogmonster – hy breek familietyd op, almal vasgevang in ’n fiktiewe wêreld van geweld en sedeloosheid. Boetie en sussie loer deur hul vingers na dit wat mamma sê hulle mag nie kyk nie. Pappa vergeet die huisgodsdiens. Hoekom is die sepies nou in mamma se gebedstyd? Al wiekker, al wakke...

        ! ! ! B I N N E K O R T ! ! ! DEUR   ROOI                                  MIER         #stukkendeharte

 Sommer Net Woorde – RooiMier Skielik, onverwags, slaan jy toe, soos ’n dief in die nag is jy hier. Kom steel ons glimlag, beroof ons van blydskap; ’n traantjie raak ’n rivier wat vloei soos die Oranje in vloed. Jy steur jou nie aan die agtergeblewenes, die vermisting wat jy veroorsaak, solank jy nog ’n kis vul en onder begeleiding stuur na ’n ses-voet-ses. Die trane vloei opnuut, die pastoor sê: “Stof tot stof.” ’n Blom, ’n krans, ’n kruis met ’n naam, datums met ’n begin, maar ongelukkig ook ’n einde. ’n Laaste seëngebed. “Kom drink ’n koffie by die huis.” “Haai Jannie, jou lanklaas gesien.” “Kom ons bly in kontak, hier is my nommer.” Die laaste sien van die blikkantien. Dis eensaam in die huis; daar heers ’n stilte. Die krieke sing hul aanhoudende, een-noot-gesang. Waar niemand sien nie, vloei daar nog ’n traan, en nog een oor ’n aand of twee. O Heer, ons is maar net mens. Ons weet U droog die trane op, die seer bly egter langer talm. Ons lewe — ons leef maar met ver...

Een Vir My, Een Vir Jou Onbekend Koos en sy pêl het ’n sak vol lemoene by die bure gesteel. Hulle hardloop toe na die naaste begraafplaas om die buit te gaan verdeel. Net toe hulle by die hek inhardloop, val twee lemoene uit die sak. In hul gejaag laat hulle dit net daar lê. ’n Dronkie wat op pad huis toe van die kroeg is, stap daar verby. Skielik hoor hy stemme uit die begraafplaas: “Een vir my en een vir jou, een vir my en een vir jou…” Hy skrik hom behoorlik nugter en hardloop paniekerig na die dominee toe. “Dominee! Dominee! Kom saam my asseblief! Kom hoor hoe deel God en die Satan lyke tussen hulle daar in die begraafplaas!” Hulle hardloop saam begraafplaas toe. Die stemme gaan steeds voort: “Een vir my en een vir jou, een vir my en een vir jou…” Skielik sê die een stem: “En wat van die twee by die hek?” “Wag vir my, Dominee…” Die dominee het toe die vinnigste gehardloop. 🏃‍♂️🏃‍♂️🏃‍♂️🏃‍♂️🏃‍♂️

Onder die Brug Hoofstuk 11-Die Slot, Hervonden Vriendskap, Vergifnis en ’n Nuwe Begin deur RooiMier   Die volgende oggend staan John op en kniel bo-op die plastiek wat hy bo-oor sy komberse gooi as hy slaap. Sy oë val op Martin se slaapplek. Die beddegoed is nog opgevou en toegemaak met plastiek soos hy dit die vorige dag gelos. John staan op, hy kan nie bid nie, nie vandag nie. Hy sien nie uit na die dag nie.  In die sopkombuislyn is daar nie ‘n Martin nie. Hy dwaal in Foreshore rond. Op die plek waar Martin gestamp was staan hy ‘n rukkie stil. Miskien wag Martin vir hom by hul slaapplek. Hy haas terug maar daar is net die paartjie wat twee pilare verder ‘woon' wat daar naby sit en eet. Hulle groet hom vriendelik maar hy hoor hulle nie. John besluit om ver te stap. Hy stap na die anderkant van die stad toe, die tuine. Toe dit skemer begin raak stap hy stadig terug. Hy wil hoop maar ook nie. Martin is nog nie terug nie. Twee maande later stap hy in die rig...