Slaan oor na hoofinhoud

Die Broers van Eersterivier

Die Broers van Eersterivier

deur AI


In die hart van die bende-gesteisterde gebied in Eersterivier, waar die strate 'n sinistere taal praat en die mure fluister van geheime, woon twee bruin broers: Diego en Dmitri. Hulle is soos die yin en yang, altyd in 'n dans van konflik en liefde.

Diego, die oudste, het 'n vuur in hom wat nie maklik blus nie. Sy oë is donker, sy hande vinnig. Hy dra sy littekens soos trofeë, en sy siel is 'n slagveld van verlore stryd. Hy is 'n straatvegter, 'n beskermer, en sy hart is so taai soos die beton van die geboue waarin hy grootgeword het.

Dmitri, die jongste, is 'n stil water wat diep loop. Sy oë is sag, sy glimlag 'n geheime kode. Hy dra sy drome soos 'n skatkis, en dit is 'n skatkis wat hy nooit aan ander wys nie. Hy is 'n denker, 'n waarnemer, en sy siel is so sag soos die wind wat deur die straatjies waai.

Hulle baklei oor alles: oor wie die beste graffiti kan spuit, wie die meeste respek in die buurt het, en wie die sterkste is. Maar onder die skadu van die brugpilare, wanneer die maan sy lig oor die strate werp, is daar 'n ander soort baklei. 'n Baklei wat nie met vuiste en messe gevoer word nie, maar met harte en siele.

Op 'n donker aand, toe die sirenes huil en die sterre wegkruip agter die wolke, beland Dmitri in die kloue van die bende. Hy het 'n geheime ontmoeting gehad, 'n gevaarlike affêre. Diego hoor van die dreigement, en sy hart krimp in hom. Hy hardloop na die verlate fabriek, sy bene vinnig soos 'n jagluiperd se.

Daar vind hy Dmitri, sy oë dof, sy lippe blou. Hy lê daar, 'n bloedvlek op die beton. Diego buk neer, sy hande tril.

“Ek is lief vir jou, jonger broer,” fluister Diego. “Ek sal altyd vir jou lief wees.”

Dmitri glimlag, sy oë helder. “Ek weet, ouer broer. Ek weet.”

En daar, in die skadu van die fabrieksmure, gee Diego sy broer 'n stukkie van sy siel. Hy dra hom op sy rug, die donker strate in, die maanlig op hulle gesigte. En Dmitri, al is sy liggaam gekneus, voel homself heel.

Hulle baklei nog steeds, die twee broers. Maar nou is dit 'n baklei van lewe en dood. En as die wind fluister en die sirenes huil, hoor jy soms 'n sagte lag, soos die klank van die strate self.

!Eersterivier

Bron: The Guardian


Etikette:

Opmerkings

Plaas 'n opmerking

Gewilde plasings van hierdie blog

Die Verlore Seun Hoofstuk 1

Die Verlore Seun – Rooi Mier Hoofstuk 1 (Gebaseer op die gelyknamige Bybelse gelykenis) Hierdie verhaal dra ek op aan een van ons Mier-familie, Nicolene Engelbrecht. Sy is vir my ’n baken van hoop en innerlike krag. (Ek kan nie meer sê nie, want ek respekteer haar privaatheid.) Om hierdie storie te kon skryf, het ek name aan die karakters gegee. Alhoewel dit ’n verhaal is, sal daar Skrifgedeeltes aangehaal word om die agtergrond in lyn met die Bybel te hou. Josáfat is keelvol vir die harde werk. “Hoekom moet ek soos ’n arbeider leef terwyl my pa ryk is? Dis mos onnodig. Ek wil die lewe gaan beleef. Die stories wat die verkoopsmanne altyd vertel, klink vreeslik interessant. Dit klink vir my asof die mense dáár buite regtig leef. Hier moet ek maar op ’n hopie sit. Die bediendes se meisiekinders is so pragtig, maar ek is nie eens veronderstel om aan hulle te raak nie. As ek dit wel doen, moet ek hulle dreig met verkoop aan buitelanders, en dat hulle nooit weer hul families sa...
Plaas 'n opmerking
Read more »

Voorwoord van Die Verlore Seun

🌿 Voorwoord – Die Verlore Seun Skrywer: Rooi Mier Daar is verhale wat jy lees — en dan is daar verhale wat jou lees. Die Verlore Seun is so ’n verhaal. Dit is nie net ’n hervertelling van ’n bekende Bybelse gelykenis nie. Dit is ’n menslike reis deur skuld, trots, verwerping, verlange, genade en herstel. Dis die verhaal van ’n seun wat wegstap… maar ook die verhaal van ’n pa wat bly wag. Van ’n ma wat bly bid. Van ’n broer wat seer dra. En van ’n huis wat leeg bly totdat liefde weer inkom. Hier ontmoet jy Josáfat — koppig, seker van homself, vas oortuig dat vryheid buite die vaderhuis lê. Jy stap saam met hom deur keuses, gevolge, verliese en die lang, stil pad terug. Jy leer ook vir Absalom ken — ’n pa wie se arms wyer is as sy wonde, en Leah — ’n ma wie se gebede harder praat as haar trane. Maar hierdie verhaal gaan nie net oor húlle nie. Dit gaan oor óns. Oor elke mens wat al verkeerd gekies het. Oor elkeen wat al gedink het: “Ek het te ver gegaan. Daar is geen pad terug n...
Plaas 'n opmerking
Read more »

Die Verlore Seun Hoofstuk 2

Die Verlore Seun – Rooi Mier Hoofstuk 2 Daardie aand gaan Absalom bekommerd bed toe. Die kind van hom is ’n ware willewragtig. Hy weet Josáfat gaan nie ophou voordat hy sy sin gekry het nie. Ons het hom nie so grootgemaak nie, dink hy. Hy dink die lewe is maanskyn en rose, maar hy gaan hom vasloop. “Leah, ons het ’n probleem.” “Wat is dit, my man? Was daar weer moeilikheid onder die slawe? Ons behandel hulle beter as die meeste boere in die kontrei, maar daar bly maar probleme. Dit is net daai opstoker, Saul, wat altyd moeilikheid maak.” “Nee, vrou. Dit is Josáfat.” “Ai, die kind. Wat het hy nou weer aangevang? Moet ons hom nie maar na sy oom toe stuur nie?” “Ons kan nie ons probleem op iemand anders afsmeer nie. Ons moet dit self hanteer.” “Wat is sy probleem dié keer?” “Hy wil weggaan. Hy wil die plaas verlaat om die wêreld te leer ken.” “Na een van die stede toe? Nog ’n Sodom of Gomorra? Die mense leef daar asof daar nie ’n God is nie.” “Nou wat gaan jy maak, my man?”...
Plaas 'n opmerking
Read more »