#Stukkendeharte S1– Hoofstuk 5

#RooiMier

Sahara skakel haar enjin aan en ry huis toe. By die huis is Jenny besig om iets ligs vir middagete voor te berei en haal reeds vleis uit vir aandete.

“Middag, Antie. Dinge het goed afgeloop by die bank. Kan ek vir ons sap skink?”

“Hou net so vyftien minute vas, dan eet ons sommer. Ek wil ook sê: ek gaan môre Kaapstad toe na my dogter. Ons moet klaar praat — ek moet nog bespreek.”

“Ek doen dit sommer op die internet.”

Jenny gaan haal haar ID. Sahara lag toe sy weer haar ma se woorde onthou oor hoe om ’n identiteitsnommer te onthou — net vyf belangrike syfers. Binne minute is die bus bespreek.

“U vertrek môreaand sesuur. Reël dat iemand u sesuur môreoggend by Kaapstad-stasie oplaai.”

Hulle eet gestoomde vis en slaai. Daarna sit Jenny regop.

“Kom ons praat klaar. Daardie aand van die partytjie — daar was ’n jongman wat gebloei het. Jou ma het hom na sy kamer vergesel om sy wond te verbind.”

Jenny vertel hoe Maria, onder die invloed van drank, saam met die jongman gesels het — hy wat vir die eerste keer dwelms gebruik het; sy wat vir die eerste keer gedrink het. Een ding het tot die ander gelei.

“Die volgende oggend het sy in sy bed wakker geword,” sê Jenny sag. “Sy het haar maagdelikheid verloor. Toe hy wakker word, het hy gedink hy het haar geforseer. Sy was skaam en het hom nie reggehelp nie. Sy het net vertrek — sonder om eers sy naam te ken.”

’n Maand later ontdek Maria sy is swanger. By die dokter maak ’n suster ’n neerhalende aanmerking. Die jongman — wat daar gesit en wag het — het haar bedank dat sy hom nie van verkragting aangekla het nie. Die suster vra toe of hy die pa is. Maria trek hom eenkant toe en sê sy is nie swanger nie — en stap weg. Hy roep sy naam agterna.

Later daardie dag sit Sahara alleen in die stil huis. Haar ma was nie verkrag nie — maar het in dronkenskap swanger geword. Hoe moet ’n mens daaroor voel?

“Wil ek regtig weet wie my biologiese pa is?” wonder sy. “Die pa wat my grootgemaak het, kan nie vervang word nie.”

Daardie aand skryf sy ’n gedig vir haar pa. Sy het onlangs ontdek sy hou daarvan om te skryf. Sy dink aan ’n gedig wat sy gelees het, Die Bruid, deur iemand met die skuilnaam “Rooi Mier”.

Later kyk sy ’n inspirerende video van Rowen G en gaan lê. Haar gedagtes draai om Lawrence.

---

By die skool is dit die laaste dag van klasse. Lawrence en Anton praat opgewonde oor universiteitsaanvaardings. Lawrence is aanvaar vir medies in die Wes-Kaap; Anton ook.

“Kom ons gaan saam Kaap toe en soek blyplek,” stel Anton voor.

Hulle kry drie moontlike plekke — Bellville, Eersterivier en Kuilsrivier — en stuur navrae.

Intussen stap Janice en Larisa by die hek in.

“He called me Sahara,” fluister Janice. “In ons intiemste oomblik.”

Larisa is geskok. “Ek hoop jy is nie swanger nie…”

---

Later lees Sahara ’n e-pos: sy is op die kortlys vir ’n PA-pos in Kaapstad. Die pos begin eers in Januarie. Dit pas haar perfek.

“Ek moet hier wegkom,” dink sy. “Hier is nie ’n toekoms vir my met Lawrence nie.”

Jenny vertrek die volgende aand. Voor sy gaan, vertel sy hoe Maria alles aan haar man bely het. Hy wou eers skei, maar ’n week later kon hy nie sonder haar nie. Hulle trou stil in die hof en trek Upington toe. Hy neem die kind as sy eie. Niemand mag weet nie.

---

Sahara bly alleen in haar groot huis. Sy besluit om nie langer oor haar verwekking te tob nie. Haar pa het haar as sy eie aanvaar — dit is genoeg.

Sy voel skuldig oor haar geestelike lewe. Haar gebede het oppervlakkig geword. Sy maak haar Bybel oop by Hebreërs 10:36:

“Want julle het lydsaamheid nodig, om, nadat julle die wil van God gedoen het, die belofte te verkry.”

Terwyl sy na Ek loof U vir wie U is luister, kniel sy en bid opreg. Sy voel ligter. Sy vertrou haar onbekende toekoms aan God toe.

---

Lawrence lê ook wakker.

Hy dink aan Sahara. Aan haar geloof. Aan sy eie ongeloof. Sy ma se woorde eggo: “Die lig meng nie met die duisternis nie.”

Hy het altyd gedink geloof is onlogies — iets vir swakker verstande. Maar sy ma is intelligent. Sahara ook.

“Ek moet haar net respekteer,” besluit hy. “Al wat ek weet, is dat ek haar liefhet.”

Hy raak aan die slaap met daardie gedagte.

---

Janice staan vroeg op vir haar eerste eksamen: Afrikaans Eerste Taal. Sy glimlag flou toe sy dink aan die grappie wat sy op sosiale media gelees het oor “hoë Afrikaans”.

Maar sy voel naar. Sy hardloop badkamer toe.

By die skool lyk sy bleek. Ná die eksamen koop sy ’n pasteitjie, neem een hap — en spoeg dit uit. Sy hardloop kleedkamer toe.

“Kry haar by ’n dokter,” sê Larisa vir Lawrence. “Ja — as gevolg van jou.”

Die suster in die siekeboeg kan niks bevestig nie, maar waarsku dat dit moontlik swangerskap kan wees.

Later glip Anton dit per ongeluk uit:

“Janice is swanger.”

Daar is stilte.

“Ek… gaan ’n pa word?” fluister Lawrence.

Die lyn gaan dood.

Hy sit lank met sy selfoon in sy hand. Skok. Ontkenning.

Toe, onverwags, ’n vreemde verligting.

“Ek kan nie kinders met iemand anders hê nie,” dink hy. “My toekomstige vrou is Sahara.”

Met ’n groot glimlag klim hy in die bed — onbewus van die storm wat wag.

© Rooi Mier – 13.07.2022