#Stukkendeharte S1– Hoofstuk 1

#RooiMier

Stukkendeharte Series 1 Hoofstuk 1

Die klok lui en periodes ruil; die skoolgang is soos altyd ’n gemors van sakke en stemme, maar vir Lawrence van Wyk voel alles skerp en anders. Hy het sy Ekonomie-periode geruil om by die Wiskundeklas uit te kom, nie net vir trigonometrie nie, maar omdat Sahara Muller daar is — die stil, slim juffrou met grysgroen oë wat hom al lank laat droom. Anton spot en jaag hom aan, maar Lawrence se opgewondenheid is nie net ’n jongmenslike crush nie; dit is ’n gevoel wat stadig dieper raak.

In die klas maak Anton se grappe die atmosfeer lig, maar die dag neem ’n ernstige wending wanneer die interkom Sahara na die kantoor roep. Sy keer nie terug nie; Janice bring haar handsak terug en die nuus versprei: Sahara sit en huil in die personeelkamer. Die naweek kom en die spanning hang in die lug. Lawrence probeer normaal wees — hy help Larisa met algebra en hou sy mond oor wat in sy hart broei — maar sy gedagtes bly by Sahara.

Maandagoggend by die skoolsaal kondig mnr. Solomons hartseer nuus aan: Sahara se ma is Vrydag skielik oorlede; die begrafnis sal klein wees en sy sal die week afwesig wees. Die nuus tref die skool en laat Lawrence se wêreld nog stiller voel. Wanneer Sahara die volgende week terugkeer, is sy stil en teruggetrokke; haar seer is tasbaar en Lawrence respekteer dit, al worstel hy met sy eie gevoelens.

Teen Woensdag sit hy teen die heining met Anton en sê die woorde wat hom lank pla: “Ek is lief vir Sahara.” Anton reageer soos ’n vriend wat wil beskerm en afweer, maar Lawrence is ernstig — dit is nie net ’n tienerlike bewondering nie; dit is ’n liefde wat hom pla en lei.

Sahara self dra haar eie swaarheid. Sy kondig in die klas aan dat sy vanmiddag vroeër moet vertrek vir dringende sake. Die klas lag liggies wanneer sy Lawrence noem as voorbeeld van iemand wat stil en gefokus is; hy kyk na haar sonder om te weet hoe om dit te sê. Op pad huis toe koop sy ’n pakkie beskuitjies soos sy en haar ma altyd gedoen het, en die trane kom onverwags. Sy gee ’n pakkie en ’n R20 aan ’n seuntjie by die parkeerarea en ry dan huis toe, ’n jong vrou wat skielik alleen met ’n boedel en ’n toekoms staan.

By die huis hoor sy ’n gesprek wat haar stil laat staan: haar tannie en Sandra praat oor ’n geheim — dat haar pa moontlik nie haar biologiese pa was nie. Die woorde val swaar, maar Sahara is nog nie gereed om die volle betekenis te aanvaar nie. Haar tannie Jenny en Sandra dring daarop aan dat sy saam moet ry na die prokureur; in die motor is dit doodstil. Sahara hoor die woorde, maar hulle bereik haar nog nie heeltemal — sy is te nuut in haar rou en te oorweldig deur die verlies om alles te verwerk.

Die week ontvou met stiltes en onuitgesproke gevoelens: Lawrence se liefde wat groei en hom onrustig maak; Sahara se rou en die skielike dreigende geheim oor haar familie; en die skool wat voortgaan met sy daaglikse ritme, terwyl lewens in die agtergrond verander. Die twee jonges beweeg in parallelle wêrelde — een vol heimlike aanbidding, die ander vol verlies en onsekerheid — en die verhaal begin net netjies om die rande van iets groter te vou.

© Rooi Mier – 13.07.2022