#Stukkendeharte S1– Hoofstuk 6

#RooiMier

Hoofstuk 6

Die oggend ná die gebeure van die vorige aand word Lawrence wakker met die herinnering skerp in sy kop. Hy glimlag ondeund; hy wil vir Anton terugkry, maar hy weet nog nie hoe nie. Om sy gedagtes te verfris, lees hy deur sy Engelswerk; daar is nog drie ure voor skool begin.

Janice lê wakker en die woorde herhaal in haar kop: Ek is swanger. Gistermiddag het sy by die apteek gestop en 'n tuisswangerskaptoets gekoop. Nadat sy seker was dat haar ouers slaap, het sy die toets gedoen; die positiewe resultaat het haar op die rand van die bad laat sit en huil. Vanoggend voel sy nie beter nie. Vrae maal deur haar: Wat gaan ek doen? Wat sal my ouers sê? Haar pa se teleurstelling klink reeds in haar ore. Sy dink aan Lawrence. Moet sy hom sê? As sy die baba hou, sal sy hom moet vertel. Aborsie is vir haar onbespreekbaar—sy sien dit as moord. Die beeld van Rachel, 'n klasmaat wat verlede jaar 'n aborsie gedoen het en daarna verander het, jaag haar verder in angs.

Toe Janice uiteindelik oppad skool toe is, sit sy die gebruikte toets in 'n plastieksakkie en gooi dit in die vullisdrom wat haar pa uitgesit het—dit is vullisverwyderingsdag. Sy weet nie dat haar ma by die venster staan en toekyk nie.

By die huis vra Angela haarself af wat met haar dogter fout is. Janice was altyd stil, maar nou is sy nog stiller. Moederintuïsie fluister dat iets gebeur het. Angela neem die sakkie kombuisvullis en maak die drom oop; 'n warm, helder Upingtonse lentedag buite. Sy gooi die vullis in en haastig terug huis toe, terwyl 'n groot hond snuffelend verby draf.

By die skool probeer Janice om vroeg aankoms te vermy—sy wil Larisa ontwyk omdat sy nog nie gereed is om te vertel nie. As Larisa dit weet, sal Anton en dan Lawrence ook weet. Sy wil eers haar ouers by die dokter hê om die swangerskap te bevestig.

Na die eksamen trek Larisa Janice aan die kant. "Was jy al by die dokter?" Janice ontwyk die vraag. Larisa druk aan: sy moet vandag nog gaan. Lawrence, wat net om die draai wou kom, hoor hul stemme en besluit om te wag. Hy hoor Larisa sê: "Lawrence moet weet." Janice antwoord: "Ek het 'n toets gekoop. Volgens dit is ek swanger." Larisa is opgewonde en wil die peetma wees; Lawrence se bene voel lam. Hy leun teen die muur en probeer die nuus verwerk. Wat hy gisteraand as 'n grap beskou het, is nou 'n werklikheid. Hy voel letterlik en figuurlik rug teen die muur.

Larisa en Janice praat oor om die dokter te sien; Janice smeek dat niemand, veral nie Anton, moet weet nie. Larisa belowe stilte en loop weg. Lawrence sit op die grond en wonder: Wat nou? Toe Anton naderkom, spring hy op en loop haastig weg; hy wil nie nou iemand sien nie. By die huis kom hy stil binne, sê net "Hallo Mammie" en trek reguit kamer toe—hy weet nie hoe hy daar gekom het nie; hy is in 'n war.

Janice probeer ook om die situasie te ontduik by die huis, maar haar ma roep haar terug. Angela sien dat iets fout is en weier om dit as eksamenstres af te maak. Sy dwing Janice om te eet en sê dat sy haar dokter toe sal vat—jy kan nie siek wees tydens eksamens nie. Janice besef sy is in 'n hoek; by 'n dokter sal die waarheid uitkom.

Uiteindelik besluit Janice om oop kaarte te speel. Sy vra haar ma om te sit en probeer die woorde kry, maar haar keel is toe. Angela kyk haar stil aan en sê net: "Ja Janice. Skaam vir die geraam? Jy is swanger." Janice is asvaal van skok. Angela het die positiewe toets in die vullisdrom gevind nadat iemand die sak oopgekrap het. Janice vra om vergifnis; haar ma antwoord dat hulle eers by die dokter moet uitkom.

Daardie aand lê Janice wakker en wonder of haar ma al met haar pa gepraat het. Dit pla haar dat haar pa nie self na haar kamer gekom het nie; haar ma het net gesê sy moet nie nou al vir Lawrence sê nie. Sy val onrustig aan die slaap.

Die volgende oggend is Lawrence laat; hy kon nie slaap nie en Janice het hom nog nie gekontak nie—hy weet nie dat sy weet nie. Hy wens sy sal hom bel; as die toets negatief was, sou sy hom seker laat weet het. Gelukkig skryf hy vandag Wiskunde, sy beste vak. Hy sien Janice by die hek en volg haar ongesiens na die kleedkamers; hy vermoed sy sal met Larisa praat. Hy hoop hulle sal op 'n plek wees waar hy naby kan wees sonder dat hulle dit weet. In sy kop beplan hy reeds om Janice te vra om 'n aborsie te oorweeg—hy dink: dit is nog nie 'n mens nie, of hoe?

Hy is net betyds om te hoor hoe Larisa sê: "Geluk girl. Jy gaan 'n mammie wees!" Janice fluister dat sy dalk vanmiddag by die kliniek kan wees; haar ma het gesê hulle kan nog vandag gaan. Lawrence voel 'n steek—hy besef hy gaan dalk 'n pa word, maar hy wil nie nou 'n pa wees nie. Die gedagte dat hy nie in die besluit ingesluit word nie, seer hom. Hy worstel met jaloesie en onsekerheid; in sy drome sien hy 'n toekoms met Janice en kinders op 'n Kaapse strand, en dit maak hom sagter en verward.

By die huis is Janice in 'n tweestryd. Gister het sy belowe sy sal nooit 'n aborsie oorweeg nie; vandag is sy nie so seker nie. Haar ma het nie direk gesê sy moet aborteer nie, maar die idee het in haar kop begin werk. Wil ek my toekoms weggooi deur 'n baba te hê? Sy is jonk en bang dat niemand 'n kind van iemand sal wil hê wat iemand anders liefhet. Die droom van haar en Lawrence met 'n kind voel onmoontlik.

Uiteindelik, ná die gesprek met haar ma en die stilte van die huis, besluit Janice en Angela om na die dokter te gaan—die keuse moet vandag gemaak word. Janice sê sy is seker, al weet sy dat 'n besluit soos hierdie geen omdraai het nie. Lawrence loop deur sy dag met 'n swaar hart; hy weet nie nog van die plan nie, maar die skuif na 'n kliniek later daardie dag sal alles verander.

© Rooi Mier 13.07.2022